Ik liet mijn oude vriend tijdelijk bij me wonen, tot ik na mijn werk niet meer naar huis wilde

Ik heb drie weken lang na mijn werk op de parkeerplaats van een bouwmarkt gezeten. Soms een kwartier, soms bijna een uur. Motor uit, broodtrommel op de passagiersstoel. Ik keek naar mensen die met planken en zakken potgrond naar buiten kwamen.

Thuis zat Willem. Hij deed me niets aan. Dat wil ik meteen zeggen. Hij schold niet, hij bedreigde me niet. Meestal had hij zelfs al koffie gezet.

Toch bleef ik liever in mijn auto.

Ik ben Henk, 58, en ik werk bij een drukkerij in de buurt van Rotterdam. Sinds mijn scheiding, inmiddels elf jaar geleden, woon ik alleen in een huurflat. Geen groot huis, maar twee slaapkamers en een balkon waar precies een stoel en een droogrek passen. Ik vond dat genoeg.

Willem ken ik van vroeger, toen we allebei nog voetbalden. Geen vriend die ik elke week zag. Wel iemand die kwam helpen toen mijn moeder naar een verzorgingshuis moest. Zonder veel vragen te stellen. Hij heeft toen een hele zondag kasten uit elkaar gehaald.

Toen zijn relatie stukliep, zei ik dus vrij makkelijk dat hij bij mij terechtkon.

‘Een paar weken kan altijd,’ zei ik.

Zijn ex bleef voorlopig in hun huis wonen, dat verkocht moest worden. Hij was zelfstandig schilder, maar had door een knieoperatie minder gewerkt. Een vakantiepark was duur en bij zijn dochter was geen ruimte. Ik had een logeerkamer waar vooral mijn strijkplank stond.

De eerste tijd was het eigenlijk gezellig. We aten samen, keken voetbal. Hij verving een kapotte kitrand in de badkamer. Op zondag haalde hij verse broodjes. Ik merkte dat ik sommige dingen miste zonder dat ik dat wist: iemand die vroeg hoe mijn dag was, bijvoorbeeld.

Alleen praatte Willem veel. Over zijn ex, over de makelaar, over wat hij allemaal anders had moeten doen. Dat snapte ik. Ik luisterde.

Na een maand luisterde ik nog steeds, ook als ik om kwart over vijf was opgestaan en alleen mijn werkschoenen wilde uittrekken.

Mijn eetkamertafel werd zijn bureau. Er kwamen mappen, enveloppen en een printer die hij bij zijn ex had opgehaald. Mijn laptop gebruikte ik voortaan op schoot.

‘Laat maar liggen,’ zei ik steeds als hij begon op te ruimen.

Dat is wel belangrijk. Ik heb heel vaak gezegd dat iets niet gaf terwijl het me wel iets kon schelen.

Toen hij vroeg of hij zijn boksen in de woonkamer mocht zetten, zei ik ja. Hij luisterde graag naar muziek. Ik ook, alleen niet vanaf het moment dat ik thuiskwam tot het journaal begon.

Na een tijdje vroeg hij niet meer welke zender ik wilde kijken. Ik kwam binnen, hij schoof een kussen opzij en zei wat we aten. Vaak had hij gekookt. Dan voelde het kinderachtig om te zeggen dat ik eigenlijk een boterham wilde en daarna alleen wilde zijn.

Hij droeg bij aan de boodschappen. Niet iedere week hetzelfde bedrag, maar hij deed het wel. Dit gaat niet over iemand die maanden gratis op mijn zak heeft geleefd.

Het ging over het feit dat ik nergens meer kon zitten zonder beschikbaar te zijn.

Als ik naar mijn slaapkamer ging, klopte hij na een poosje aan.

‘Alles goed, Henk?’

‘Ja. Even lezen.’

‘O, ik dacht dat er iets was.’

Dan legde ik mijn boek weg en ging toch maar weer naar de woonkamer. Anders lag ik daar met het idee dat hij aan de andere kant van de muur zat te denken dat ik boos was.

In februari zei ik voor het eerst dat we een einddatum moesten afspreken. Hij zat aan tafel woningen te bekijken die ver boven zijn budget lagen.

‘Dat wil ik zelf ook,’ zei hij. ‘Denk je dat ik dit leuk vind?’

Ik zei meteen dat ik dat niet bedoelde. Daarna ging het weer over zijn situatie en niet over de mijne.

Het vervelende is dat hij daar ook reden voor had. Een betaalbare kamer vinden was niet zo makkelijk als ik eerst had gedacht. Op sommige advertenties kreeg hij niet eens antwoord. Bij andere moest hij inkomenspapieren laten zien die er door zijn wisselende werk niet best uitzagen.

Ik begon mee te zoeken. Tijdens mijn lunchpauze, ’s avonds, op zaterdagmorgen. Op een gegeven moment wist ik beter welke kamers er beschikbaar waren dan wat er op mijn eigen rekening stond.

De middag op de parkeerplaats waarop het regende, belde zijn dochter mij. Of het nog ging met haar vader.

Ik zei dat het prima ging.

Daarna heb ik haar teruggebeld.

Ik weet nog dat ik zei: ‘Eigenlijk niet.’ En toen begon ik te huilen. Heel onhandig, terwijl er naast mij iemand een aanhanger stond vast te maken.

Ik vertelde meer dan nodig was. Dat haar vader me uitputte. Dat ik niet meer naar huis wilde. Ze schrok en bood aan hem te bellen. Ik zei ja.

Dat had ik niet moeten doen voordat ik zelf eerlijk met hem was geweest.

Toen ik thuiskwam, stonden er twee tassen in de gang.

‘Je had het gewoon kunnen zeggen,’ zei Willem.

Ik wilde antwoorden dat ik het geprobeerd had. Maar een einddatum noemen en hem vervolgens geruststellen zodra hij verdrietig keek, was blijkbaar niet duidelijk genoeg geweest.

‘Ik wist niet hoe,’ zei ik.

Hij ging die avond niet weg. Zijn dochter had wel een bank, maar haar vriend wilde weten voor hoelang. Dat vond Willem vernederend. Ik zei niets, hoewel ik inmiddels begreep waarom die man dat vroeg.

We hebben daarna afgesproken dat hij nog zes weken kon blijven. Ik heb het op de kalender geschreven. Daar schaamde ik me voor, alsof ik een kind strafwerk gaf.

Hij praat sindsdien minder. Soms mis ik hem terwijl hij gewoon tegenover me zit. We waren vroeger makkelijk met elkaar. Nu vraagt hij zelfs of hij de wasmachine mag gebruiken, een beetje nadrukkelijk. Ik weet niet of hij voorzichtig is of boos.

Waarschijnlijk allebei.

Er is nu een gemeubileerde kamer in Schiedam waar hij volgende week kan kijken. Klein, gedeelde douche. Hij liet de foto’s zien en zei dat het wel wat was.

Ik heb aangeboden mee te rijden. Geld voor de borg heb ik niet aangeboden, hoewel ik er al twee dagen over nadenk.

Vanavond ben ik na mijn werk direct naar huis gegaan. Willem was nog weg. Ik heb een uitsmijter gemaakt en aan tafel gegeten, naast zijn stapel papieren. Toen hij binnenkwam en vroeg of er iets over was, heb ik gezegd dat er nog eieren in de koelkast lagen.

Hij bakte ze zelf. Ik bleef zitten.