Iedereen feliciteerde me met onze camper, maar ik had stiekem alweer een baan aangenomen
Mijn werkschoenen stonden drie weken achter een zak potgrond in de schuur. Niet omdat Mieke daar nooit kwam, maar omdat ze daar niet zo snel zou kijken. Ik was vierenzestig en verstopte schoenen voor de vrouw met wie ik oud wilde worden.
Dat is ongeveer hoe kinderachtig het geworden was.
Ik was net vier maanden met pensioen. Achtendertig jaar had ik bij de gemeente in het groen gewerkt. Eerst buiten, later ook als voorman. Mijn knieën waren versleten genoeg om blij te zijn dat ik niet meer iedere ochtend om zes uur op hoefde. Dat deel miste ik niet.
De rest wel. Meer dan ik thuis toegaf.
Mieke en ik zijn elf jaar samen. We hebben allebei een huwelijk achter de rug. Zij heeft tot vorig jaar op de administratie van een scholengemeenschap gewerkt. We wonen in mijn huis in Zutphen, al zeg ik meestal ons huis. Ze heeft me ooit verbeterd toen ik ‘mijn keuken’ zei. Terecht, vond ik toen ook.
Toen we elkaar leerden kennen, zei ze dat ze het fijn vond dat ik mijn eigen bezigheden had. Ik viste, hielp op zaterdag bij een kleine kwekerij en ging op donderdag naar mijn broer. Gewoon koffie, soms samen naar de bouwmarkt. Niet bijzonder, maar wel mijn week.
Mieke bracht juist beweging. Een weekend naar Gent. Uit eten zonder verjaardag. Ik vond het heerlijk dat iemand me meenam naar dingen die ik zelf niet bedacht.
Toen haar pensioen dichterbij kwam, begon ze over een camper.
Ze had jarenlang voor haar moeder gezorgd. Vakanties waren kort geweest en meestal met de telefoon naast haar bord. Ze wilde weg zolang we gezond genoeg waren. Overwinteren in Portugal, in het voorjaar langzaam terug.
Ik zei: ‘Lijkt me mooi.’
Dat heb ik gezegd. Daar kan ik niet achteraf iets anders van maken.
Alleen bedoelde ik een reis. Een week of zes, misschien twee maanden als het goed beviel. Mieke bedoelde een ander leven.
De camper kostte meer dan ik prettig vond. We betaalden allebei de helft uit ons spaargeld. Ik zat zelf naast haar bij de verkoper, dronk de koffie en zette mijn handtekening. Niemand heeft mijn hand vastgehouden.
Daarna werd het steeds lastiger om nog ergens bezwaar tegen te maken.
Als ik zei dat ik in november liever thuisbleef, klonk dat ineens alsof ik tegen de hele camper was. Als ik over de kwekerij begon, zei Mieke dat ze dacht dat we eindelijk samen vrij zouden zijn.
Onze eerste langere proefreis ging naar de Moezel. Twaalf dagen. Het regende veel, maar daar kon niemand iets aan doen. Mieke vond een bakker, zocht wandelingen uit en maakte foto’s voor de groepsapp met onze vrienden.
Op de foto’s zat ik meestal met een kop koffie voor de camper. Iedereen reageerde dat ik er ontspannen uitzag.
Ik sliep slecht. Ik wist niet waar ik met mezelf naartoe moest als Mieke nog lag te slapen. Thuis rommelde ik dan in de schuur. Daar trok ik zo zacht mogelijk een kastje open en stootte alsnog mijn hoofd.
Op dag negen ben ik alleen naar een bouwmarkt gefietst. Ik had niets nodig. Ik heb er bijna een uur rondgelopen.
‘Had even gezegd dat je wegging,’ zei Mieke toen ik terugkwam. Ze had broodjes gehaald.
Ik snauwde dat ik toch geen toestemming hoefde te vragen.
Dat had ze ook niet gezegd. We hebben de broodjes zwijgend opgegeten.
Thuis vertelde ze aan vrienden dat het wennen was, maar heerlijk. Ik knikte. Pas later, tijdens het afdrogen, zei ik dat ik niet wist of ik maanden achter elkaar weg wilde.
Ze bleef met een bord in haar handen staan.
‘Hadden we dat niet beter vóór de aankoop kunnen bespreken?’
Ja. Dat hadden we beter kunnen doen.
In diezelfde week belde Henk van de kwekerij. Of ik op dinsdag en vrijdag een paar uur wilde komen helpen. Betaald, niet veel, vooral jonge aanplant verzorgen en klanten helpen tillen. Hij kwam iemand tekort.
Ik zei meteen ja.
Toen hij vroeg wanneer ik kon beginnen, zei ik: ‘Morgen.’
Mieke vertelde ik dat ik Henk even uit de brand ging helpen. De eerste keer was dat nog ongeveer waar. De week erop ook, hield ik mezelf voor.
Ik vond het fijn daar. De radio stond te hard, Henk kocht altijd dezelfde droge koeken en er was een kraan die je met twee handen dicht moest draaien. Rond één uur fietste ik naar huis. Dan had ik nog een hele middag met Mieke, en kon ik daar ook echt zin in hebben.
Maar zij zag vooral dat ik op die dagen minder chagrijnig thuiskwam dan ik op reis was geweest.
Uiteindelijk vond ze een loonstrook op mijn telefoon toen ik haar vroeg een foto op te zoeken. Ze deed niet geheimzinnig met mijn telefoon. Die had ik haar zelf gegeven.
‘Je bent dus gewoon weer in dienst.’
Ik zei dat het maar acht uur per week was.
‘Dat vraag ik niet.’
We hebben die avond lang aan tafel gezeten. Zij huilde niet. Ik had misschien beter tegen huilen gekund dan tegen haar stem, die zo voorzichtig werd.
Ze vroeg waarom ik haar had laten vertellen over Portugal. Waarom ik naast haar zat als vrienden zeiden dat wij het goed bekeken hadden.
Ik zei dat ik bang was dat ze teleurgesteld zou zijn als ik niet mee wilde.
‘Dat ben ik nu ook. Alleen voel ik me nu bovendien voor gek gezet.’
Ik werd boos toen ze zei dat ik me door iedereen nodig liet hebben behalve door haar. Dat vond ik oneerlijk. Toen ze naar bed was, bleef ik zitten en bedacht ik dat ik precies zoiets over haar plannen had gedacht, zonder het ooit behoorlijk uit te spreken.
We zijn nu zes weken verder. De reis van januari gaat niet door zoals gepland. Mieke heeft gevraagd of ik het erg vind als ze met haar zus naar Spanje gaat, met het vliegtuig. Ik zei nee. Dat meende ik, al deed het toch pijn hoe snel ze daarna samen gingen zoeken.
De camper staat in de stalling. Verkopen wil ze voorlopig niet. Ik ook niet, geloof ik.
Ik werk nog steeds bij Henk. Voor volgende maand heb ik twee vrijdagen vrij gevraagd, omdat Mieke en ik een kort stuk weg willen. Vier nachten, ergens in Nederland. We hebben nog niets geboekt.
Gisteren vroeg ze of ik zelf een camping wilde uitzoeken. Niet weer alleen zeggen dat alles goed was.
Ik heb er drie opgeschreven. Het briefje ligt naast haar laptop. Vanavond kijken we samen.