Onder het Dak van Stilte: Mijn Nacht in de Villa van de Familie van Dijk
‘Waarom kijk je zo naar me, Eva?’ De stem van Thomas van Dijk galmde door de hoge plafonds van de slaapkamer, terwijl hij zijn stropdas losmaakte en zijn colbert op de stoel gooide. Zijn ogen, blauw als het IJsselmeer op een stormachtige dag, boorden zich in de mijne. Ik voelde mijn hart bonzen in mijn borstkas, mijn handen trilden lichtjes boven het rode satijn van het dekbed.
‘Ik weet het niet,’ fluisterde ik. ‘Misschien omdat alles zo… anders is dan ik had verwacht.’
De stilte die volgde was dik en zwaar. Buiten tikte de regen tegen het glas, zoals hij dat al deed sinds de ceremonie die middag. Mijn moeder had gehuild, mijn vader had strak voor zich uit gekeken, en Thomas’ moeder – mevrouw van Dijk – had haar lippen tot een dunne streep getrokken toen we elkaar het jawoord gaven. Niemand had gelachen. Niemand had gejuicht.
‘Je wist waar je aan begon,’ zei Thomas uiteindelijk, zijn stem vlak. ‘Dit huwelijk is niet uit liefde gesloten.’
Ik draaide mijn hoofd weg, keek naar het antieke dressoir waar een vaas met verwelkte tulpen stond. ‘Dat weet ik,’ zei ik zacht. ‘Maar ik had gehoopt dat het… minder koud zou zijn.’
Thomas zuchtte diep en ging aan de rand van het bed zitten, zijn rug naar mij toe. ‘Mijn moeder verwacht veel van je. Ze denkt dat jij onze familie kunt redden.’
‘Redd…en?’ Mijn stem brak bijna.
Hij draaide zich om, zijn blik nu zachter. ‘Het bedrijf gaat slecht, Eva. Mijn vader heeft schulden gemaakt waar niemand vanaf weet. Jouw familie… jullie geld…’
Ik voelde hoe mijn maag zich samenkneep. Natuurlijk wist ik dat onze families elkaar nodig hadden, maar de kille zakelijkheid waarmee Thomas het uitsprak sneed dieper dan ik had verwacht.
‘En wat verwacht jij van mij?’ vroeg ik, mijn stem trillend.
Hij keek me lang aan, alsof hij zocht naar iets wat hij niet kon vinden. ‘Dat je doet wat nodig is. Voor ons allemaal.’
Die nacht sliep ik nauwelijks. Ik hoorde Thomas’ ademhaling naast me, zwaar en onrustig. Mijn gedachten tolden: hoe was ik hier beland? Was dit mijn lot – een pion in een spel dat anderen speelden?
De volgende ochtend werd ik gewekt door het harde geklop op de deur. Mevrouw van Dijk stond in de deuropening, haar ogen koud als ijs.
‘Kom ontbijten, Eva. We hebben veel te bespreken.’
Aan de ontbijttafel zat de hele familie: Thomas, zijn ouders, zijn zusje Sophie die me nauwelijks durfde aan te kijken. Het gesprek ging over aandelen, investeringen, en de toekomst van Van Dijk & Zonen. Mijn naam viel vaak – als redder, als hoop.
‘Je begrijpt toch wel dat dit niet alleen om jou en Thomas gaat?’ zei mevrouw van Dijk scherp. ‘Jouw vader heeft beloofd te investeren zodra jij officieel deel uitmaakt van deze familie.’
Ik voelde me kleiner worden onder haar blik. Mijn moeder had me altijd gewaarschuwd voor vrouwen als zij – vrouwen die hun kinderen als schaakstukken gebruikten.
Na het ontbijt vluchtte ik naar de tuin, waar de regen inmiddels was opgehouden maar de lucht nog zwaar was van vocht en verwachting. Sophie volgde me stilletjes.
‘Het spijt me,’ fluisterde ze toen we alleen waren. ‘Ze zijn niet altijd zo… hard.’
Ik glimlachte flauwtjes. ‘Ik weet niet of ik hier ooit aan kan wennen.’
Sophie pakte mijn hand vast. ‘Misschien kunnen we samen iets veranderen.’
Die middag kwam mijn vader langs voor een gesprek met Thomas’ ouders. Ik hoorde hun stemmen door de muren heen – verhitte discussies over geld, voorwaarden, en verplichtingen.
‘s Avonds zat ik alleen op mijn kamer toen Thomas binnenkwam. Hij keek vermoeid, ouder dan gisteren.
‘Het spijt me dat je hierin bent meegetrokken,’ zei hij zacht.
Ik keek hem aan, voelde voor het eerst een sprankje mededogen voor deze man die net zo gevangen zat als ik.
‘Misschien kunnen we proberen er samen iets van te maken,’ zei ik voorzichtig.
Hij knikte langzaam. ‘Misschien wel.’
De weken die volgden waren een aaneenschakeling van ongemakkelijke diners, zakelijke besprekingen en geforceerde glimlachen. Maar tussen al die kilte ontstond er iets onverwachts tussen Thomas en mij – begrip, soms zelfs tederheid.
Op een avond zaten we samen op het balkon, kijkend naar de ondergaande zon boven de weilanden.
‘Denk je dat we ooit echt gelukkig kunnen worden?’ vroeg ik zacht.
Thomas zweeg lang voordat hij antwoordde: ‘Alleen als we durven te kiezen voor onszelf, niet alleen voor onze families.’
Die nacht droomde ik voor het eerst sinds lange tijd zonder angst.
Nu, maanden later, kijk ik terug op die eerste nacht in de villa en vraag ik me af: hoeveel van ons leven wordt bepaald door anderen? En wanneer durven we eindelijk zelf te kiezen?