Mijn bruiloft aan zee veranderde in een bevalling: een dag vol tranen, liefde en chaos

‘Nee, mam, ik voel me prima. Het is gewoon de spanning, echt waar!’ Mijn stem trilde terwijl ik de telefoon stevig tegen mijn oor drukte. Buiten hoorde ik de meeuwen krijsen boven het strand van Domburg, waar straks mijn bruiloft zou plaatsvinden. Mijn moeder, altijd bezorgd, bleef aandringen: ‘Sanne, je bent acht maanden zwanger. Dit is niet normaal, je moet rust nemen!’

‘Mam, alsjeblieft, vandaag is mijn dag. Ik wil niet dat iedereen zich zorgen maakt. Het komt goed.’ Maar diep vanbinnen voelde ik het al: een stekende pijn die niet bij zenuwen hoorde. Mijn handen gleden over mijn buik, waar mijn dochtertje zich onrustig bewoog. ‘Nog even volhouden, meisje,’ fluisterde ik zachtjes.

De ochtend was begonnen zoals ik altijd had gedroomd. Mijn beste vriendin Lotte hielp me in mijn ivoorkleurige jurk, mijn vader stond zenuwachtig in de tuin te roken, en de geur van verse bloemen vulde het huisje dat we hadden gehuurd. Alles was perfect – tot die eerste wee.

‘Sanne, je bent wit weggetrokken. Gaat het wel?’ Lotte keek me bezorgd aan terwijl ze mijn sluier rechtzette. Ik lachte het weg. ‘Het is gewoon de spanning. Straks sta ik daar, met iedereen die naar me kijkt…’

Maar toen kwam de tweede wee, en de derde, en ik kon het niet langer negeren. Mijn schoonmoeder, altijd kritisch, kwam binnen. ‘Is dit nou verstandig, zo zwanger trouwen? Je had moeten wachten, Sanne. Dit is vragen om problemen.’

‘Het is mijn keuze, Marijke,’ beet ik haar toe, mijn stem scherper dan bedoeld. ‘En vandaag laat ik me niet gek maken.’

De spanning in de kamer was te snijden. Mijn vader kwam binnen, zijn gezicht bezorgd. ‘Meisje, als het niet gaat, dan…’

‘Pap, ik wil trouwen. Vandaag. Met Thomas. Punt.’

Thomas, mijn aanstaande, stond buiten met zijn broer te praten. Toen hij me zag, kwam hij meteen naar binnen. ‘Schat, wat is er?’

Ik probeerde te glimlachen. ‘Niets. Gewoon zenuwen.’ Maar toen kromp ik in elkaar van de pijn. Thomas schrok. ‘Dit zijn geen zenuwen, Sanne. Dit zijn weeën.’

De kamer vulde zich met paniek. Mijn moeder belde direct de verloskundige. Lotte hield mijn hand vast. ‘Het komt goed, San. We zijn bij je.’

De verloskundige arriveerde snel. ‘Je bent begonnen, Sanne. Het kan nog uren duren, maar je moet naar het ziekenhuis. Nu.’

‘Maar… mijn bruiloft…’ Mijn stem brak. Tranen prikten achter mijn ogen. Alles waar ik maandenlang naar had uitgekeken, leek in duigen te vallen.

Thomas pakte mijn hand. ‘We trouwen vandaag. Hoe dan ook. Al is het in het ziekenhuis, in je trouwjurk.’

Mijn schoonmoeder zuchtte. ‘Dit is toch geen doen. Wat zullen de mensen wel niet denken?’

Mijn moeder keek haar fel aan. ‘Wat maakt dat uit? Het gaat om Sanne en Thomas. Laat ze hun dag hebben.’

De familie stond lijnrecht tegenover elkaar. Mijn vader probeerde te sussen. ‘Laten we nu eerst naar het ziekenhuis gaan. De rest zien we daar wel.’

Met sirenes reden we naar het ziekenhuis in Middelburg. Ik voelde me verscheurd tussen verdriet en verwachting. In de ziekenhuiskamer, nog steeds in mijn trouwjurk, hield Thomas mijn hand vast. ‘We doen het samen, San. Ik laat je niet los.’

De uren trokken voorbij. Buiten ging de zon onder boven de duinen. Mijn moeder zat aan mijn bed, Lotte regelde dat de ambtenaar van de burgerlijke stand naar het ziekenhuis kwam. Mijn schoonmoeder bleef mokken in de gang. ‘Dit is geen bruiloft, dit is een schande.’

Toen de weeën heftiger werden, verloor ik de controle. ‘Waarom nu? Waarom vandaag?’ snikte ik. Thomas veegde mijn tranen weg. ‘Omdat ons meisje niet kon wachten. Ze wil erbij zijn.’

De ambtenaar kwam binnen, met een bosje bloemen en een brede glimlach. ‘Zullen we het officieel maken?’

Met tranen in mijn ogen zei ik ‘ja’ tegen Thomas, terwijl de verpleegkundigen toekeken. Mijn vader filmde het moment, mijn moeder hield mijn hand vast. Mijn schoonmoeder stond op de achtergrond, haar armen over elkaar.

‘Gefeliciteerd, Sanne en Thomas. Jullie zijn nu officieel getrouwd,’ zei de ambtenaar. Op dat moment voelde ik een enorme drang om te persen. ‘Ze komt eraan!’ riep ik.

Het werd een race tegen de klok. De kamer vulde zich met artsen, de spanning was om te snijden. Thomas bleef aan mijn zijde, zijn ogen vol liefde en angst. ‘Je kunt het, San. Ik ben zo trots op je.’

Na een uur vol pijn, tranen en geschreeuw, werd onze dochter geboren. Ze huilde meteen, een krachtig geluid dat de kamer vulde. Thomas huilde, mijn moeder huilde, zelfs mijn vader pinkte een traan weg. Mijn schoonmoeder stond verstijfd in de hoek, maar ik zag een glimp van ontroering in haar ogen.

Ik hield mijn dochter vast, nog steeds in mijn trouwjurk, bezweet en uitgeput. ‘Welkom, kleine meid. Je hebt onze dag onvergetelijk gemaakt.’

De familie kwam langzaam tot rust. Mijn schoonmoeder kwam naar me toe, haar stem zacht. ‘Het spijt me, Sanne. Ik was te streng. Je hebt het prachtig gedaan.’

Ik glimlachte moeizaam. ‘We zijn nu echt familie, Marijke.’

Die nacht lag ik wakker, mijn dochter in mijn armen, Thomas naast me. Alles was anders gelopen dan gepland, maar misschien was het juist daarom perfect. Het leven laat zich niet plannen, hoe graag je dat ook wilt.

Hebben jullie ooit zo’n onverwachte wending meegemaakt op een belangrijke dag? Wat zou jij doen als alles anders loopt dan je had gehoopt?