Verloren Grond: Het Verhaal van Anna van der Steen

“Anna, ik wil dat je voor het einde van de maand het huis uit bent.” Die woorden, ruw uitgesproken door mijn eigen zus Marije, bliezen als een koude wind mijn wereld omver. Ik stond in haar keuken in Utrecht, waar ik drie jaar geleden introk nadat mijn huwelijk op de klippen liep. Ze keek me recht aan, haar kaken strak, alsof haar beslissing onvermijdelijk was. In mijn borst klopte een onrustige hartslag. Hoe kon dit? We hadden toch samen afgesproken dat ik zou blijven tot ik weer op eigen benen zou kunnen staan? Ik hoorde mezelf fluisteren, met trillende stem: “Maar waar moet ik dan heen, Marije? Jij weet hoe moeilijk het is om in deze stad een woning te vinden.” Nog voordat ze kon antwoorden, voelde ik al de kloof die tussen ons groeide.