Ik betaalde mee aan de hypotheek van mijn vriendin, tot haar zoon vertelde dat die allang was afgelost

Bij mijn eerste bezichtiging als alleenstaande kon de badkamerdeur niet helemaal open omdat de wasbak ervoor zat. De makelaar noemde het compact. Ik stond daar in mijn werkkleding en rekende uit hoeveel extra diensten ik nodig zou hebben voor de huur.

Daarna reed ik terug naar Marjan. Ze had nasi gemaakt en vroeg of er een berging bij zat voor mijn fiets.

Dat is ongeveer waar we nu zijn. Ik zoek een woning, zij kookt nog steeds voor twee, en ’s nachts schuift ze in haar slaap soms tegen me aan. Ik weet dan niet wat ik moet doen.

Ik ben 58 en rijd bus. Marjan is 55 en werkt bij een tandartspraktijk. We leerden elkaar ruim vijf jaar geleden kennen via een gezamenlijke vriendin. Geen groot romantisch begin. We moesten allebei lachen omdat we op hetzelfde moment onze leesbril pakten om de menukaart te bekijken.

Na mijn scheiding had ik jaren alleen gewoond. Ik vond dat niet altijd prettig, maar ik had mijn draai. Een huurflat in Nieuwegein, een vaste buurman voor de voetbal en genoeg ruimte voor mijn dochter als ze bleef slapen.

Marjan had een rijtjeshuis in Houten. Toen ze vroeg of ik bij haar wilde komen wonen, heb ik bijna een halfjaar getwijfeld.

Niet aan haar, dacht ik toen. Wel aan het opgeven van mijn eigen plek.

‘Als het ooit misgaat, heb jij gewoon je huis,’ zei ik.

Ze vond dat een nare manier om naar onze relatie te kijken. Dat begreep ik ergens wel. Ik wilde ook niet doen alsof ik alvast bezig was met vertrekken.

Uiteindelijk hebben we aan haar keukentafel onze maandlasten op papier gezet. Boodschappen, energie, gemeentelijke lasten. En haar hypotheek: iets meer dan elfhonderd euro per maand.

Ik vroeg nog of daar ook aflossing bij zat.

‘Een deel,’ zei ze. ‘Maar ik betaal het onderhoud en alle grote dingen. Jij hoeft niet ineens een dak te bekostigen.’

We kwamen uit op 650 euro per maand voor het wonen en daarnaast ieder hetzelfde bedrag op een boodschappenrekening. Ik verdiende iets meer dan zij. Het voelde redelijk.

Ik maakte iedere maand geld over met als omschrijving: bijdrage hypotheek en vaste lasten.

Dat heb ik twee jaar en acht maanden gedaan.

Het kwam uit op de verjaardag van haar zoon Bas. Hij werd dertig. Ik stond met hem in de tuin een veel te zwaar bankje te verplaatsen, omdat Marjan vond dat er anders niemand bij de drankjes kon.

Bas vertelde dat hij hoopte ooit extra te kunnen aflossen op zijn eigen huis.

‘Maar helemaal vrij, zoals mam, dat gaat ons voorlopig niet lukken.’

Ik dacht eerst dat hij bedoelde dat ze weinig schuld had.

‘Ja, met dat geld van oma destijds,’ zei hij. ‘Dat heeft ze toch meteen allemaal afgelost?’

Zijn oma was overleden voordat ik bij Marjan introk.

Ik weet nog dat ik het bankje te hard neerzette. Bas vroeg of mijn rug opspeelde. Ik zei van wel.

De rest van die middag heb ik koffie ingeschonken en een gesprek gevoerd over de werkzaamheden op de A27. Marjan streek in het voorbijlopen over mijn schouder. Ik vond dat ineens moeilijk te verdragen.

Toen iedereen weg was, vroeg ik hoeveel hypotheek ze nog had.

Ze stond folie over een schaal salade te trekken. Ze bleef aan dat rolletje trekken terwijl het vel al lang groot genoeg was.

‘Waarom vraag je dat?’

Ik vertelde wat Bas had gezegd.

Eerst zei ze dat het ingewikkelder lag. Daarna dat ze nooit letterlijk had gezegd dat mijn hele bijdrage naar de bank ging.

Dat laatste maakte me bozer dan de rest.

‘We hebben het bedrag opgeschreven, Marjan.’

‘Ja. Omdat ik ook gewoon wil dat je meebetaalt.’

Daar had ze gelijk in. Dat heb ik die avond ook gezegd, al klonk het waarschijnlijk niet vriendelijk. Natuurlijk zou ik betalen. Ik woonde daar, douchte er, zette de verwarming hoger dan zij prettig vond. Ik hoefde niet gratis te wonen omdat zij een huis had.

Maar waarom die hypotheek verzinnen?

Ze ging zitten. Pas toen vertelde ze dat een eerdere vriend jarenlang nauwelijks iets had bijgedragen. Toen hij vertrok, had hij meer spaargeld dan zij. Ze had zichzelf beloofd dat haar dat niet nog eens zou gebeuren.

‘Als ik had gezegd dat het huis vrij was, had jij dat bedrag nooit willen betalen.’

Ik zei meteen dat dat onzin was.

Helemaal zeker weet ik dat niet. Ik kan behoorlijk op de centen zitten. Ik heb ooit op vakantie uitgerekend wie hoeveel voor het parkeren moest terugkrijgen. Daar schaam ik me nu meer voor dan toen.

Maar ze had het me kunnen vragen. Dan had ik ja kunnen zeggen, of nee. Nu had ze besloten wat ik mocht weten om de juiste keuze te maken.

De week erna vroeg ik of we samen naar haar administratie konden kijken. Niet omdat ik recht had op al haar bankzaken, maar omdat ik wilde weten wat er nog meer niet klopte.

Ze liet de bevestiging van de aflossing zien. Vier maanden voordat ik mijn huur had opgezegd.

Dat was het moment waarop ik moest huilen. Niet hard. Ik zat aan tafel en kreeg mijn neus niet meer stil. Ik dacht aan de laatste avond in mijn flat, aan de spijkergaten die ik nog had dichtgemaakt.

Marjan wilde mijn hand pakken. Ik trok hem weg. Later vond ik dat weer afschuwelijk zielig voor haar en werd ik kwaad op mezelf omdat ik daarmee bezig was.

Ze heeft inmiddels meerdere keren sorry gezegd. Ze stelt voor om een deel terug te betalen. We worden het alleen niet eens over waarvoor precies. Ik wil niet doen alsof iedere maand bij haar wonen niets waard was. Zij wil liever een bedrag afspreken en dan verder.

Ik weet niet hoe dat laatste moet.

Er waren ook goede jaren. Toen mijn dochter een miskraam kreeg, is Marjan met soep naar haar toe gereden zonder eerst aan mij te vragen wat verstandig was. Ze kent mijn vroege diensten uit haar hoofd. Ik mis haar soms terwijl ze naast me zit.

Mijn oude inschrijfduur voor een sociale huurwoning ben ik kwijt. Particulier huren op mijn inkomen is lastig. Mijn broer zegt dat ik voorlopig bij hem terechtkan, maar hij woont klein en zijn vrouw is ziek. Dat is geen echte oplossing.

Gisteren stuurde Marjan me een advertentie van een appartement. Daarna kwam er nog een berichtje: ‘Niet omdat ik wil dat je weggaat.’

Ik heb vanmorgen de verhuurder gebeld. Donderdag kan ik kijken, om kwart over vier. Ik moet nog iemand vinden die het laatste stuk van mijn dienst wil overnemen.