Mijn Broer Is 43, Ongehuwd—En Ik Geef Onze Moeder de Schuld: Een Familie Gebroken door Verwachtingen

‘Weer alleen, Bas?’ Mijn moeders stem klinkt scherper dan de kille decemberlucht die via het tochtige kozijn naar binnen sluipt. Met haar lepelt ze driftig door de jus. Iedereen zwijgt. Mijn vader laat zijn glas wijn cirkelen, alsof hij zich probeert te verstoppen achter het donkerrode vocht. Bas schuift zijn vork over het bord. ‘Ja mam, weer alleen. Zoals gister, en zoals morgen waarschijnlijk.’ Hij probeert te lachen, maar zijn ogen zijn moe, de lach blijft steken in zijn keel.