Tijdens een gespannen familiediner barst de bom als mijn man, Martijn, suggereert dat onze financiële zekerheid alleen te danken is aan zijn ouders. Zijn woorden raken me diep en halen oude wonden naar boven, terwijl ik denk aan de bescheiden maar oprechte steun van mijn eigen familie. In het verhaal word ik geconfronteerd met mijn trots, familieverwachtingen en de ware betekenis van samenhorigheid.
Deze zomer nam ik de zorg voor mijn kleinkinderen op me, in de hoop mijn gezin dichter bij elkaar te brengen. Maar oude wonden, onuitgesproken verwachtingen en dagelijkse spanningen kwamen naar boven, waardoor alles op scherp kwam te staan. Nu vraag ik me af: is het ooit mogelijk om echt gezien te worden door je eigen familie?
Op mijn dertigste verjaardag stond mijn vader plotseling weer voor me, de man die verdween toen ik zeven was. Jarenlang droeg ik zijn ogen en zijn afwezigheid met me mee, terwijl mijn moeder en ik probeerden verder te leven. Deze ontmoeting bracht oude wonden naar boven en dwong me om de waarheid onder ogen te zien over familie, vergeving en mezelf.
