Mijn jeugd in een krappe flat in Rotterdam werd getekend door de schrijnende armoede van onze buren, de familie Van Dijk. Vooral buurmeisje Lotte liet diepe sporen na in mijn herinneringen; haar vader was verslaafd aan drank, haar moeder een schim van wie ze ooit was. Hun strijd met armoede en wanhoop drukte zwaar op mijn geweten en liet me tot op de dag van vandaag niet los.
Na veertien jaar keerde ik terug naar mijn geboortedorp, waar oude wonden en vergeten liefdes weer tot leven kwamen. De confrontatie met mijn familie en mijn jeugdvriendin bracht mij aan het wankelen. Kan ik het verleden ooit echt achter me laten, of is het juist de sleutel tot verzoening?
Mijn leven veranderde volledig toen mijn ouders uit elkaar gingen. Pas toen begon mijn vader aandacht aan mij te besteden, maar zijn plotselinge betrokkenheid voelt geforceerd en ongemakkelijk. In dit verhaal deel ik mijn worsteling met familiebanden, gemiste kansen en de vraag of het ooit nog goed kan komen.
Op mijn dertigste verjaardag stond mijn vader plotseling weer voor me, de man die verdween toen ik zeven was. Jarenlang droeg ik zijn ogen en zijn afwezigheid met me mee, terwijl mijn moeder en ik probeerden verder te leven. Deze ontmoeting bracht oude wonden naar boven en dwong me om de waarheid onder ogen te zien over familie, vergeving en mezelf.
Mijn naam is Iris van Dijk en dit is het verhaal van de dag waarop ik ontdekte dat mijn moeder niet was wie ik dacht dat ze was. In een regenachtig Utrecht vroeg ze om geld op straat, zogenaamd voor eten, terwijl ik naast haar stond. Die dag veranderde alles: mijn vertrouwen, mijn familie en mijn kijk op de wereld.
