Ik stond trillend voor de spiegel, mascara in mijn hand, en dacht aan de dag dat alles veranderde. Mijn man Jeroen verliet me vlak na de geboorte van onze zoon, en sindsdien probeer ik mezelf opnieuw uit te vinden. Nu, zeven jaar later, sta ik op het punt oma te worden, maar oude wonden maken het moeilijk om echt gelukkig te zijn.
Die nacht dat mijn dochter naar het ziekenhuis ging om te bevallen, dacht ik dat geluk eindelijk aan mijn deur klopte. Maar al snel besefte ik dat mijn rol in haar leven niet meer was zoals vroeger. Nu probeer ik te begrijpen waar moederliefde ophoudt en de zelfstandigheid van mijn kind begint.
Op de avond dat mijn dochter ging bevallen, werd ik verscheurd tussen vreugde en verdriet. Mijn verlangen om deel uit te maken van haar nieuwe gezin botste op haar grenzen. In deze emotionele achtbaan moest ik mezelf opnieuw uitvinden en mijn plek als moeder én oma zoeken.