Het begon allemaal op een doodgewone dinsdagavond, toen ik weer een stukje appeltaart op mijn keukentafel vond – en ik wist zeker dat ik het daar niet had neergelegd. De vermoeidheid die mijn botten doordrong was dieper dan gewoon slaaptekort; het was een echo van verloren dromen, van eindeloze pendeltochten dwars door een grimmig en nat Amsterdam. Elke dag werd mijn wereld wat grijzer, tot ik besefte dat sommige raadsels niet weg te redeneren zijn – en je op een dag oog in oog komt te staan met de schaduwen in je eigen huis.