Elke zondag verandert mijn huis in een toneelstuk waarin ik de onzichtbare hoofdrol speel. Mijn schoonmoeder komt langs, speelt met mijn zoontje, en vertrekt weer, terwijl ik achterblijf met de rommel, het eten en de stilte. Ik voel me verscheurd tussen dankbaarheid en uitputting, en vraag me af: wie ziet mij nog?