“Ik krijg zoveel kinderen als ik wil”: Het verhaal van een verscheurde familie uit Utrecht
“Je begrijpt het gewoon niet, Tom!” schreeuwde Karin terwijl ze haar jas van de kapstok griste. Haar ogen stonden fel, haar wangen rood. “Waarom moet jij altijd overal iets van vinden?”
Ik stond in de deuropening van haar flat in Kanaleneiland, mijn handen trillend. “Omdat ik me zorgen maak, Karin! Je hebt al drie kinderen, en nu ben je weer zwanger. Je woont hier alleen, je werkt parttime bij de Albert Heijn, en mam helpt je al zoveel als ze kan. Hoe ga je dit allemaal doen?”
Ze draaide zich om, haar stem schor van de emoties. “Het is mijn leven! Ik krijg zoveel kinderen als ik wil. Dat is mijn keuze, niet die van jou.”
Die woorden bleven nog lang in mijn hoofd echoën toen ik die avond terugfietste naar mijn appartement in Lombok. De regen sloeg tegen mijn gezicht, maar het was niets vergeleken met de storm die in mij woedde. Karin was altijd al eigenwijs geweest, maar dit… dit voelde als een breekpunt.
Onze jeugd was niet makkelijk geweest. Vader vertrok toen ik twaalf was en Karin negen. Moeder werkte zich kapot als verpleegkundige in het Diakonessenhuis om ons te onderhouden. We leerden vroeg om op elkaar te letten. Maar nu leek het alsof Karin alles wat we samen hadden opgebouwd, op het spel zette.
De weken daarna probeerde ik afstand te houden. Maar elke keer als ik moeder sprak, hoorde ik de vermoeidheid in haar stem. “Ze heeft hulp nodig, Tom,” zei ze zachtjes aan de telefoon. “Maar ze laat niemand toe.”
Op een zondagmiddag zat ik met moeder aan de keukentafel. De geur van verse appeltaart hing in de lucht, maar de sfeer was gespannen. “Misschien moet je haar gewoon laten,” zei moeder uiteindelijk. “Ze is volwassen.”
Ik schudde mijn hoofd. “Maar mam, straks kan ze het echt niet meer aan. Die kinderen verdienen stabiliteit.”
Moeder zuchtte diep. “En jij dan? Jij verdient ook rust.”
Die nacht lag ik wakker, luisterend naar het zachte gezoem van de stad buiten mijn raam. Was ik te hard voor Karin? Of was zij onverantwoordelijk bezig? De volgende dag besloot ik haar op te zoeken.
Toen ik aankwam, zat ze op de bank met haar jongste op schoot en de anderen spelend op de vloer. Haar gezicht was bleek, haar ogen moe. “Wat kom je doen?” vroeg ze zonder op te kijken.
“Ik wil gewoon praten,” zei ik voorzichtig.
Ze haalde haar schouders op. “Er valt niks te zeggen.”
Toch bleef ik zitten, keek naar haar kinderen – Bram van zes, Lotte van vier en kleine Finn van anderhalf. Ze waren vrolijk, maar hun kleren waren versleten en het speelgoed lag overal verspreid.
“Ik snap dat je kinderen wilt,” begon ik langzaam. “Maar waarom nu alweer? Je hebt het al zo zwaar.”
Ze keek me eindelijk aan, haar ogen glinsterden van tranen. “Omdat… omdat ik bang ben om alleen te zijn,” fluisterde ze. “Als de kinderen er zijn, voel ik me compleet. Het is misschien dom, maar het is alles wat ik heb.”
Ik wist even niet wat te zeggen. In plaats daarvan stond ik op en omhelsde haar voorzichtig. Ze huilde zachtjes tegen mijn schouder.
De maanden daarna probeerde ik er meer voor haar te zijn. Ik nam de kinderen soms mee naar het park, hielp met boodschappen en klusjes in huis. Maar het bleef wringen tussen ons; elke keer als het gesprek op haar zwangerschap kwam, sloeg ze dicht.
Op een dag – het was een druilerige woensdag in november – barstte de bom opnieuw.
“Ik kan dit niet meer!” riep Karin terwijl ze een bord op het aanrecht smeet. “Iedereen bemoeit zich met mijn leven! Alsof ik niets goed kan doen.”
“Dat zeg ik niet!” riep ik terug, mijn stem overslaand van frustratie. “Maar je vraagt zoveel van iedereen! Van mij, van mam… Je ziet niet wat dat met ons doet.”
Ze draaide zich om, haar gezicht verwrongen van woede en verdriet. “Misschien moet je dan gewoon wegblijven!”
Ik stond daar, verstijfd door haar woorden. De stilte die volgde was oorverdovend.
Na die dag spraken we elkaar wekenlang niet meer. Moeder probeerde te bemiddelen, maar zonder succes. De familie-app bleef stil; zelfs met kerst kwam niemand samen.
Pas toen Karin na de bevalling in het ziekenhuis lag – een spoedkeizersnede na complicaties – belde moeder me huilend op. “Ze heeft je nodig, Tom.”
Ik aarzelde geen moment en fietste door de koude Utrechtse nacht naar het ziekenhuis. Daar lag ze, bleek en uitgeput, met een klein meisje in haar armen.
“Ik weet dat je boos bent,” fluisterde ze toen ik naast haar zat.
“Ik ben niet boos,” zei ik zachtjes. “Ik ben bang om je kwijt te raken.”
Ze glimlachte flauwtjes en kneep in mijn hand. “Ik weet dat ik koppig ben geweest. Maar jij ook.”
We lachten allebei door onze tranen heen.
Langzaam vonden we onze weg terug naar elkaar. Het bleef moeilijk – er waren dagen vol ruzie en onbegrip – maar ook momenten van echte verbinding.
Nu, jaren later, kijk ik terug op die tijd met gemengde gevoelens. Karin heeft uiteindelijk besloten geen kinderen meer te krijgen; ze werkt nu als pedagogisch medewerker en haar leven is stabieler geworden. Onze band is sterker dan ooit, maar soms vraag ik me nog steeds af: had ik het recht om me zo met haar keuzes te bemoeien? Of had ik gewoon moeten luisteren?
Wat zouden jullie doen als je ziet dat iemand van wie je houdt zichzelf misschien voorbijloopt? Wanneer is het tijd om los te laten?