Het Fluisterende Meisje in het Schooltoilet: Een Nacht die Mijn Leven Veranderde
‘Mama… ik ben bang. Hij is hier… hij zoekt me.’
Mijn hart sloeg over toen ik Sanne’s stem hoorde, nauwelijks hoorbaar aan de andere kant van de lijn. Het was kwart over drie op een doordeweekse middag in november. De regen tikte tegen het raam terwijl ik in de keuken stond te koken. Mijn handen beefden zo erg dat ik bijna het mes liet vallen.
‘Sanne? Waar ben je?’ probeerde ik zo rustig mogelijk te vragen, terwijl ik met mijn vrije hand naar mijn mobiel greep om 112 te bellen. Maar Sanne fluisterde: ‘Ik zit in het toilet op school. Mama, hij klopt op de deur…’
Mijn adem stokte. Ik voelde de paniek door mijn lijf razen. ‘Blijf stil, lieverd. Ik bel meteen de politie. Blijf aan de lijn, oké?’
De minuten daarna waren een waas. Ik hoorde mezelf tegen de 112-operator praten, mijn stem schor van angst. ‘Mijn dochter is acht jaar oud, ze zit opgesloten in het toilet van basisschool De Regenboog in Utrecht. Ze zegt dat iemand haar volgt.’
‘Blijf aan de lijn, mevrouw,’ zei de operator kalm. ‘De politie is onderweg.’
Ik hoorde Sanne snikken. ‘Mama… hij zegt dat hij papa is, maar papa is dood…’
Mijn benen gaven bijna de geest. Mijn man, Bart, was twee jaar geleden overleden bij een verkeersongeluk. Sindsdien was Sanne vaak bang en had ze nachtmerries over mannen die haar kwamen halen. Maar dit… dit was anders.
‘Sanne, luister naar me,’ fluisterde ik. ‘Je bent dapper. De politie komt eraan. Niemand doet je iets.’
Plotseling hoorde ik stemmen op de achtergrond. Een zware mannenstem: ‘Sanne? Kom eruit, meisje. Het is goed.’
Sanne begon te gillen. ‘Nee! Ga weg! Mama!’
Ik hoorde gestommel en toen viel de verbinding weg.
Ik weet niet meer hoe ik bij de school ben gekomen. Ik herinner me alleen dat ik natgeregend en buiten adem voor het hek stond, waar al twee politieauto’s met zwaailichten stonden. Agenten renden naar binnen, hun jassen donker van de regen.
Een vrouwelijke agent hield me tegen toen ik naar binnen wilde stormen. ‘Mevrouw, u moet hier blijven. We hebben de situatie onder controle.’
‘Dat is mijn dochter daarbinnen!’ schreeuwde ik, mijn stem overslaand van wanhoop.
Ze keek me aan met een blik vol medelijden en kneep zachtjes in mijn arm. ‘We doen alles wat we kunnen.’
De minuten kropen voorbij als uren. Ik zag ouders verzamelen bij het hek, allemaal met dezelfde angstige blik in hun ogen. De schooldirecteur, meneer Van Dijk, kwam naar buiten gelopen met een lijkbleek gezicht.
‘We hebben geen idee hoe die man binnen is gekomen,’ stamelde hij tegen een agent. ‘De deuren zijn altijd op slot na drie uur…’
Plotseling kwam er beweging bij de ingang. Twee agenten kwamen naar buiten met een man tussen zich in – nat, verward, zijn handen geboeid op zijn rug. Achter hen liep Sanne, trillend als een rietje, haar gezichtje nat van de tranen.
Ik rende naar haar toe en sloot haar in mijn armen. Ze klampte zich vast alsof ze me nooit meer los wilde laten.
‘Mama… hij zei dat hij papa was… maar hij rook raar en zijn ogen waren eng,’ snikte ze.
Een van de agenten kwam naar me toe en legde uit wat er was gebeurd: ‘De man is geen bekende van uw familie. Hij is eerder gezien in de buurt van scholen en lijkt verward te zijn. We nemen hem mee voor verhoor en psychische hulp.’
Die avond zat ik met Sanne op de bank, haar kleine handje stevig in de mijne geklemd. Ze wilde niet slapen, bang dat de man uit haar nachtmerries terug zou komen.
‘Mama, waarom deed hij alsof hij papa was?’ vroeg ze zachtjes.
Ik slikte moeizaam en probeerde haar gerust te stellen: ‘Soms zijn mensen ziek in hun hoofd, lieverd. Maar jij hebt het goed gedaan vandaag. Je was dapper en slim.’
Maar diep vanbinnen voelde ik me schuldig. Had ik iets gemist? Had ik haar beter moeten beschermen? Mijn moeder belde die avond nog.
‘Je moet haar niet meer alleen laten op school,’ zei ze streng. ‘Dit had voorkomen kunnen worden.’
‘Mam, ik doe mijn best…’ antwoordde ik vermoeid.
‘Je best is soms niet genoeg,’ beet ze me toe voordat ze ophing.
De dagen daarna werd Sanne stiller dan ooit. Ze wilde niet meer naar school, durfde niet alleen naar het toilet en sliep alleen nog maar met het licht aan. De school bood hulp aan – gesprekken met een kinderpsycholoog – maar Sanne bleef gesloten.
Op een avond hoorde ik haar zachtjes praten tegen haar knuffelbeer.
‘Papa komt niet terug hè? Zelfs niet als iemand doet alsof…’
Mijn hart brak opnieuw.
Twee weken later werd ik gebeld door de politie: de man bleek een zwerver te zijn die dacht dat hij zijn dochter had gevonden. Hij was ernstig in de war en had geen kwaad in de zin gehad – tenminste, dat zeiden ze.
Maar voor mij voelde het anders. Mijn vertrouwen was weg. Elke keer als ik Sanne naar school bracht, keek ik om me heen of er vreemde mensen stonden. Ik werd achterdochtig tegenover iedereen die te dicht bij haar kwam.
Mijn zus Marieke vond dat ik overdreef.
‘Je kunt haar niet voor altijd beschermen,’ zei ze tijdens het eten bij mij thuis.
‘Misschien niet,’ antwoordde ik fel, ‘maar ik kan het verdomme wel proberen!’
Het leidde tot ruzies binnen de familie – mijn moeder vond dat ik te streng was geworden, Marieke vond dat ik Sanne’s angst voedde door zelf zo bang te zijn.
Maar niemand begreep hoe het voelde om je kind zo bang te zien – om te weten dat je haar niet altijd kunt beschermen tegen het kwaad in de wereld.
Langzaam begon Sanne weer te lachen – kleine stapjes vooruit, dankzij lieve juffen en haar beste vriendinnetje Noor die haar nooit alleen liet op school.
Maar soms zie ik nog steeds die angst in haar ogen als iemand onverwacht op haar afloopt.
En elke avond als ik haar instop fluistert ze: ‘Mama? Je laat me toch nooit alleen?’
Dan knik ik en zeg: ‘Nooit, lieverd.’ Maar diep vanbinnen weet ik dat niemand dat ooit echt kan beloven.
Hoeveel controle hebben we eigenlijk over het lot van onze kinderen? En wat doe je als je grootste angst werkelijkheid wordt? Misschien zijn we allemaal wel een beetje dat bange meisje in het toilet – wachtend tot iemand ons komt redden.