Ik zat op mijn knieën op de natte aarde, mijn vingers trillend, toen ik het ondenkbare ontdekte: de grafsteen van mijn zoon Walter was verdwenen. De stilte werd plots bruut doorbroken door een wrange woede in mij; wie had het recht mijn jongens laatste rustplaats zo te ontheiligen? Er zou die dag geen rust zijn, alleen vragen — en al snel zou ik antwoorden vinden die mijn hart opnieuw zouden breken.