Help! Het Geheim van Mijn Man Ontploft in Mijn Gezicht
‘Je kent me niet, maar ik denk dat je dit moet weten.’ Haar stem trilde door de telefoon, kil en toch breekbaar. Mijn vingers klemden zich om het aanrecht, mijn hart bonkte in mijn keel. ‘Ik ben Saskia. En… ik heb een relatie met je man.’
De woorden galmden na, als een echo in een lege kerk. Ik hoorde mezelf niet ademen. Mijn blik gleed naar de klok boven het fornuis: 17:42. Over een kwartier zou Jeroen thuiskomen, zoals altijd, met zijn aktetas en zijn geur van aftershave en regen. Maar niets zou ooit meer hetzelfde zijn.
‘Hoe lang al?’ vroeg ik, mijn stem schor, alsof ik net uit het water was getrokken.
‘Bijna een jaar,’ antwoordde ze zacht. ‘Het spijt me zo. Maar ik kan dit niet meer. Hij zegt dat hij van jou houdt, maar hij liegt tegen ons allebei.’
Ik liet de telefoon zakken en staarde naar het raam, waar de regen tegen het glas tikte. Mijn hoofd tolde. Mijn huwelijk met Jeroen – achttien jaar samen, twee kinderen, een huis in Amersfoort, vakanties naar Texel – alles voelde ineens als een toneelstuk waar ik de enige was die het script niet kende.
Toen Jeroen thuiskwam, hoorde ik zijn sleutel in het slot. Ik stond nog steeds in de keuken, mijn handen koud en nat van het zweet. ‘Hoi lieverd,’ zei hij, terwijl hij zijn jas ophing. ‘Wat eten we?’
‘We moeten praten,’ zei ik. Mijn stem was vreemd kalm.
Hij keek op, zijn ogen flitsten kort naar mijn gezicht. ‘Wat is er?’
‘Saskia heeft gebeld.’
Het was alsof ik hem fysiek zag krimpen. Zijn schouders zakten, zijn gezicht werd bleek. Even dacht ik dat hij zou ontkennen, maar hij liet zich op een stoel vallen en verborg zijn gezicht in zijn handen.
‘Het spijt me,’ fluisterde hij. ‘Ik weet niet waarom…’
‘Waarom?’ snauwde ik. ‘Waarom Jeroen? Was ik niet genoeg? Waren onze kinderen niet genoeg?’
Hij keek op, zijn ogen rood van tranen die hij probeerde te onderdrukken. ‘Het heeft niks met jou te maken. Ik… Ik voelde me leeg. Op mijn werk is het chaos, thuis… alles is zo voorspelbaar geworden. Saskia luisterde naar me.’
‘En ik dan?’ Mijn stem brak. ‘Ik luisterde ook! Maar jij praatte niet!’
De kinderen kwamen thuis van hockeytraining, hun stemmen vrolijk en onschuldig in de gang. Ik veegde snel mijn tranen weg en probeerde te glimlachen toen ze binnenkwamen.
‘Mam, wat eten we?’ vroeg Fleur, haar wangen rood van de kou.
‘Pasta,’ zei ik schor.
Jeroen stond op en liep naar boven zonder iets te zeggen. De kinderen keken hem na.
Die avond lag ik wakker in bed, terwijl Jeroen op de logeerkamer sliep. Mijn gedachten tolden: hoe had ik dit niet kunnen zien? Was het mijn schuld? Had ik te veel gefocust op de kinderen, op mijn werk als verpleegkundige in het Meander Medisch Centrum? Had ik hem vanzelfsprekend gevonden?
De dagen daarna waren een waas van ongemakkelijke stiltes en gefluisterde ruzies achter gesloten deuren. Jeroen probeerde te praten, maar alles wat hij zei voelde als zout in een open wond.
Mijn moeder belde: ‘Is er iets aan de hand? Je klinkt zo anders.’
‘Nee hoor mam,’ loog ik. ‘Gewoon druk.’
Maar moeders voelen dat soort dingen aan. De volgende dag stond ze voor de deur met appeltaart en haar bezorgde blik.
‘Wat is er lieverd?’ vroeg ze zacht, terwijl ze mijn hand pakte.
Ik barstte in tranen uit en vertelde haar alles. Ze zuchtte diep en kneep in mijn hand.
‘Je hoeft niet meteen te beslissen wat je wilt,’ zei ze. ‘Maar denk aan jezelf. En aan Fleur en Daan.’
Jeroen probeerde ondertussen alles goed te maken: bloemen, lieve briefjes, zelfs therapie voorstellen.
‘Ik wil vechten voor ons,’ zei hij op een avond terwijl we samen aan tafel zaten met een fles wijn tussen ons in.
‘Waarom nu pas?’ vroeg ik bitter.
Hij zweeg even. ‘Omdat ik bang was je kwijt te raken. En nu ben ik je misschien al kwijt.’
De weken sleepten zich voort. Op school merkte ik dat Fleur stiller werd; Daan werd juist opvliegend en boos om niets.
Op een avond hoorde ik ze fluisteren op de gang.
‘Denk je dat papa weggaat?’ vroeg Fleur zacht.
‘Weet niet,’ mompelde Daan. ‘Misschien is het beter als ze stoppen met ruzie maken.’
Mijn hart brak opnieuw. Was dit wat we onze kinderen gaven? Onzekerheid, angst?
Op een dag stond Saskia ineens voor mijn deur. Ze had rode ogen en trillende handen.
‘Het spijt me zo,’ zei ze zacht. ‘Ik wist niet dat het zo ver zou komen.’
Ik wilde haar uitschelden, haar wegsturen, maar iets in haar blik hield me tegen.
‘Waarom belde je mij?’ vroeg ik.
Ze haalde haar schouders op. ‘Omdat jij recht had om het te weten. En omdat… omdat hij nooit echt voor mij zou kiezen.’
We stonden daar even zwijgend tegenover elkaar, twee vrouwen die allebei iets verloren hadden aan dezelfde man.
Na haar vertrek voelde ik me leeg maar ook opgelucht: eindelijk was alles open en bloot.
Jeroen en ik gingen samen naar relatietherapie, maar elke sessie voelde als een autopsie van iets wat ooit mooi was geweest.
Op een avond zat ik alleen op de bank met een kop thee toen Fleur naast me kwam zitten.
‘Mam?’ vroeg ze zacht. ‘Gaan jullie scheiden?’
Ik keek haar aan en voelde tranen prikken achter mijn ogen.
‘Ik weet het niet lieverd,’ fluisterde ik eerlijk. ‘Maar wat er ook gebeurt, wij blijven altijd samen als gezin.’
De maanden gingen voorbij en langzaam vond ik mezelf terug: in kleine dingen zoals fietsen langs de Eem, koffie drinken met vriendinnen op het terras bij De Drie Ringen, of gewoon lachen met de kinderen om niets.
Jeroen bleef vechten voor ons, maar iets in mij was veranderd – of misschien was het altijd al zo geweest en zag ik het nu pas echt.
Op een dag keek ik mezelf aan in de spiegel en vroeg hardop: ‘Wat wil ík eigenlijk?’ Niet wat anderen verwachten, niet wat hoort – maar wat wil ík?
En nu zit ik hier, mijn verhaal te delen met jullie. Want misschien ben ik niet de enige die ooit dacht dat haar leven veilig was tot het ineens instortte.
Hebben jullie ooit zo’n keuze moeten maken? Wat zou jij doen als je wereld ineens op z’n kop stond?