Moet mijn ex-schoonmoeder recht hebben om mijn dochter te zien? Mijn familie is verscheurd door deze vraag.

‘Waarom laat je haar binnen, Sanne? Ze hoort hier niet meer!’ Mijn moeder’s stem trilde van woede terwijl ze in de gang stond, haar armen over elkaar geslagen. Ik voelde het bloed naar mijn wangen stijgen. Lotte, mijn dochtertje, zat op de grond met haar nieuwe houten treinbaan, zich onbewust van de spanningen die zich boven haar hoofd afspeelden.

‘Mam, het is Lottes verjaardag. En mevrouw Van Dijk is nog steeds haar oma,’ probeerde ik zachtjes. Maar mijn moeder schudde haar hoofd. ‘Na alles wat Bas je heeft aangedaan? En zij heeft hem altijd verdedigd! Je moet een grens trekken, Sanne.’

Ik slikte. Mijn gedachten tolden. Was ik te toegeeflijk? Of was ik juist sterk door Lotte’s band met haar oma niet te verbreken? Terwijl ik daar stond, hoorde ik de voordeur opengaan. Mevrouw Van Dijk kwam binnen, haar handen vol cadeautjes en een zelfgebakken appeltaart. Ze glimlachte onzeker naar mij.

‘Gefeliciteerd met je verjaardag, lieve Lotte!’ riep ze uit, haar stem warm en een beetje schor van emotie. Lotte keek op, haar gezichtje lichtte op. ‘Oma!’ riep ze en rende naar haar toe.

Mijn hart brak en smolt tegelijk. Ik wist hoe belangrijk deze vrouw voor Lotte was geweest, vooral sinds Bas en ik uit elkaar waren gegaan. Maar ik voelde ook de blikken van mijn moeder en mijn zusje Anne, die in de keuken stonden te fluisteren.

‘Sanne, je moet echt kiezen,’ siste Anne later toen we samen de vaat deden. ‘Je kan niet iedereen tevreden houden. Bas heeft je laten zitten voor die vrouw uit Utrecht, en nu laat je zijn moeder gewoon binnen alsof er niks gebeurd is?’

Ik zuchtte diep. ‘Anne, het gaat niet om Bas. Het gaat om Lotte. Zij heeft recht op haar oma.’

Maar Anne schudde haar hoofd. ‘En wat als Bas straks weer contact zoekt? Laat je hem dan ook zomaar binnen?’

Die vraag bleef de hele avond in mijn hoofd rondzingen. Terwijl ik Lotte in bed legde, vroeg ze: ‘Komt oma morgen weer?’

‘Misschien wel, liefje,’ fluisterde ik en kuste haar voorhoofd.

Toen iedereen weg was en het huis stil werd, liet ik mezelf op de bank vallen. Mijn telefoon trilde: een appje van Bas. ‘Sorry dat ik niet ben gekomen. Druk op werk.’ Geen felicitatie voor Lotte, geen spijtbetuiging. Alleen dat.

Ik voelde woede opborrelen, maar ook verdriet. Hoe kon hij zo afstandelijk zijn? En waarom moest ik dan de brug blijven slaan tussen zijn familie en onze dochter?

De dagen daarna werd het onderwerp alleen maar groter. Mijn moeder belde me elke ochtend: ‘Je moet echt nadenken over wat goed is voor Lotte.’ Mijn schoonzus stuurde een bericht: ‘Je bent te goed voor deze wereld, Sanne. Je moet harder zijn.’

Op het schoolplein begonnen andere moeders erover te fluisteren. ‘Heb je gehoord dat Sanne’s ex-schoonmoeder nog steeds langskomt? Zou jij dat doen?’

Ik voelde me steeds meer alleen staan in mijn beslissing. Maar als ik naar Lotte keek, wist ik dat zij niet moest lijden onder onze volwassen conflicten.

Op een regenachtige woensdagmiddag stond mevrouw Van Dijk weer voor de deur. Ze had een oude pop van Bas meegenomen voor Lotte.

‘Mag ik even met je praten?’ vroeg ze zacht toen Lotte boven speelde.

We gingen aan de keukentafel zitten. Ze keek me aan met vochtige ogen.

‘Sanne, ik weet dat het moeilijk is voor jou. Maar jij bent altijd zo eerlijk geweest tegen mij. Ik wil Lotte niet verliezen… Ze is alles wat ik nog heb van Bas.’

Ik voelde tranen prikken achter mijn ogen. ‘Ik weet het… Maar iedereen zegt dat ik te aardig ben. Dat ik harder moet zijn.’

Ze pakte mijn hand vast. ‘Soms is aardig zijn het moeilijkste wat er is.’

Die avond belde mijn moeder weer. ‘Sanne, als je zo doorgaat, verlies je jezelf straks helemaal in hun drama.’

‘Misschien,’ zei ik zacht, ‘maar als ik Lotte gelukkig zie met haar oma… dan voelt het toch goed.’

De weken gingen voorbij. De spanning bleef sluimeren in de familie-appgroep; verjaardagen werden ongemakkelijker, sommige vrienden haakten af omdat ze vonden dat ik geen grenzen stelde.

Op een dag kwam Bas onverwacht langs om Lotte op te halen voor een middagje dierentuin. Hij stond in de deuropening met zijn nieuwe vriendin achter zich.

‘Hoi Sanne,’ zei hij kortaf. ‘We nemen Lotte mee.’

Ik voelde me overvallen door zijn plotselinge aanwezigheid en de vanzelfsprekendheid waarmee hij binnenkwam.

‘Bas, je had dit moeten overleggen,’ zei ik rustig maar streng.

Hij haalde zijn schouders op. ‘Ze is toch ook mijn dochter?’

Zijn vriendin keek ongemakkelijk naar haar schoenen.

Na die middag kwam Lotte thuis met verhalen over ijsjes en giraffen, maar ook met een verdrietige blik in haar ogen.

‘Papa was boos op oma,’ fluisterde ze toen ik haar instopte.

Mijn hart kromp samen. Was dit het begin van een loyaliteitsconflict voor mijn kleine meisje?

Die nacht lag ik wakker en dacht aan alles wat er gebeurd was sinds de scheiding: de ruzies om alimentatie, de stille verwijten tijdens het halen en brengen van Lotte, de blikken van familieleden die vonden dat ik te slap was.

Maar ook aan de momenten waarop Lotte straalde als ze bij haar oma was; hoe ze samen koekjes bakten of in het park eendjes voerden.

Ik vroeg me af: wie ben ik als moeder? Ben ik zwak omdat ik bruggen probeer te bouwen? Of juist sterk omdat ik kies voor verbinding?

De volgende ochtend keek ik mezelf aan in de spiegel. Mijn ogen stonden moe, maar vastberaden.

Ik besloot: zolang Lotte gelukkig is bij haar oma en er geen gevaar dreigt, blijf ik deze deur openhouden – ondanks alle meningen van buitenaf.

Maar soms vraag ik me af: hoeveel kan één moeder dragen voordat ze breekt? En wie bepaalt eigenlijk wat het beste is voor een kind – familie of het hart van een moeder?

Wat zouden jullie doen als je in mijn schoenen stond?