Vanaf het eerste telefoontje lag de druk op mijn schouders: ik, Saskia, werd mantelzorger van mijn schoonmoeder omdat ik ‘toch geen kinderen had’. Niemand vroeg wat ik wilde. Terwijl ik wankelde tussen schuld en woede, ging mijn eigen leven in rook op en worstelde ik met de vraag: ben ik alleen maar een hulpkracht in hun familie?
Mijn schoondochter ligt in het ziekenhuis te herstellen, terwijl mijn man en ik ons uit de naad werken met de kleinkinderen in huis. Soms vraag ik me echt af of ze niet expres eerder naar het ziekenhuis is gegaan. Onze zoon verwacht dat wij gewoon inspringen en alles opvangen, maar dat valt lang niet altijd mee.
Vanaf het moment dat mijn dochter haar eerste kind kreeg, werd ik automatisch de oppas. Ik hou zielsveel van mijn kleinkinderen, maar ik voel me steeds meer gebruikt en vergeten. Niemand vraagt ooit hoe het met mij gaat, of ik nog wel kan, en dat doet pijn.
